@0    = ~Proszę, cni wędrowcy, pozostawcie mnie moim myślom. Patrzę na mewy i to mnie najbardziej uspokaja.~
@1    = ~Mewy są nawet piękniejsze od wiatru, na którego skrzydłach żeglują, czyż nie? Będę jedną z nich, kiedyś. Czekam na to jak na nic innego.~
@2    = ~Druidka Olivia, w swej nadmorskiej siedzibie, wypowiada słowa tak, jak inni wypowiadają zaklęcia. Chce ona pewnego dnia stać się mewą i latać pośród innych mew. Jest to piękne marzenie, i jeśli będziemy mogli je spełnić, na pewno to uczynimy, choćby po to, by być świadkami jej lotu...~
@3    = ~Jesteście bardziej uprzejmi niż przypuszczałam. Proszę, weźcie tę różdżkę jako dowód mojej wdzięczności. Nie będę jej potrzebować tam dokąd idę.~
@4    = ~Znaleźliśmy sposób, by marzenia druidki Olivii się spełniły i jakie było nasze zdziwienie, gdy poznaliśmy prawdziwą naturę tej kobiety...~
@5    = ~Jak mało wiecie o mądrości, a jeszcze mniej o pięknie.~
@6    = ~Stańcie na chwilę i przypatrzcie się mewom. Ten świat jest cierpliwy.~

